Rok 2009 upłynął pod znakiem nieustannych spekulacji dotyczących kandydatów startujących w najbliższych wyborach prezydenckich. Wśród głównych rywali upatrywano przede wszystkim Donalda Tuska oraz obecnego prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Jednakże mijające dni starego roku obfitowały w kilka istotnych wydarzeń.

Rok 2010 jest dla polskich polityków rokiem kluczowym ze względu na zbliżające się wybory prezydenckie. Głównymi kandydatami w walce o fotel prezydencki są Lech Kaczyński oraz Donald Tusk, choć oficjalnie nie zgłosił jeszcze swojej kandydatury. Z opublikowanych dotąd sondaży jasno wynika, że druga tura wyborów rozstrzygnie się między tymi dwoma rywalami. Jednakże w takim starciu urzędujący prezydent nie ma szans na reelekcję.

Tragedia na Haiti wywołała ogólnoświatową solidarność. Również Polska wysłała pomoc, do tego pogrążonego w chaosie kraju. Jednak nie obeszło się bez zgrzytów. Był on spowodowany kolejną awarią rządowego samolotu TU-154. Awaria uniemożliwiła polskim ratownikom, znajdującym się na wyspie, powrót do Polski. Prawdopodobnie awaria ta stanie się kolejnym argumentem do wymiany wysłużonej floty powietrznej naszego państwa.

Służby specjalne  mają to do siebie, że okrywa je aura tajemniczości. Wszyscy wiedzą, że takie istnieją i funkcjonują, mało kto jednak jest w stanie pochwalić się rzetelną wiedzą na ich temat. Gdy 9 czerwca 2006 roku weszła w życie ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z nadzieją mówiono i pisano o nowej służbie, której tworzenie powierzono Mariuszowi Kamińskiemu.

Szef TVP Romuald Orzeł zaapelował do Ministra Skarbu Aleksandra Grada by ten ratował telewizję publiczną. TVP jest spółką handlową służącą zarabianiu pieniędzy i spełnianiu tzw. misji. Minęły beztroskie czasy, gdy za nieboszczki komuny nie było konkurencyjnych mediów, a abonament był uiszczany przez widzów bez oporów. Niestety nikt nie wie na co te pieniądze idą i co się z nimi dzieje. Szefostwo spółki z Woronicza co jakiś czas dramatyzuje, że jest niska ściągalność abonamentu, innym razem zaś twierdzi, że wpływy z niego i tak pokrywają 7-10% wydatków. Na szczęście upadł pomysł doliczania opłaty za posiadany odbiornik telewizyjny do rachunku za energię elektryczną. Widzę oczami duszy te awantury między szefami TVP, a prezesami spółek energetycznych o prowizje i sposób dzielenia łupu między siebie. Doszłoby kolejne niepotrzebne widowisko.

Bezpartyjny kandydat na prezydenta, Andrzej Olechowski, ogłaszając swój start w wyborach nie spodziewał się, że prowadzona przez niego kampania okaże się być z kilku powodów ekstremalną.

Legitymowanie się wyższym wykształceniem paradoksalnie może przyczynić się do włączenia jego posiadacza w poczet osób bezrobotnych. W Polsce przybywa lawinowo młodych bezrobotnych, najczęściej właśnie z wyższym wykształceniem. Kompatybilnie z danymi, w zeszłym roku zarejestrowano 114 tysięcy osób z  wykształceniem wyższym, jednak oficjalne liczby są mocno zaniżone. Nieoficjalnie, poziom bezrobocia w tej grupie społecznej wynosi od 300 do 400 tysięcy. Przyczynami takiego stanu rzeczy są między innymi wstyd i poczucie upokorzenia związane z zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna.

W tym roku czeka nas nie tylko emocjonujący wyborczy pojedynek o najwyższy urząd w państwie, ale także walka o małe ojczyzny . Wszystko wskazuje na to, że po raz pierwszy w historii naszej 20 - letniej demokracji, liczne grono parlamentarzystów będzie chciało zamienić swoje mandaty na stanowiska samorządowe. Jeszcze trzy lata temu było odwrotnie. W wyborach parlamentarnych 2007 mandaty zdobyło wielu radnych, wójtów, burmistrzów, a także prezydentów miast. W ubiegłym roku po wyborach do Parlamentu Europejskiego, kiedy część krajowych parlamentarzystów przeniosła się do Brukseli pojawił się problem z ich zastąpieniem. Następni na listach odmawiali przyjęcia mandatu, woleli zachować funkcje samorządowe. Tłumaczyli to faktem, że na dole istnieje większa autonomia, nie jest się swoistą maszynką do głosowania, poza tym ranga posła czy senatora w ostatnich latach zmniejszyła się w sposób diametralny.

Ogłoszenie wyroku w tak zwanej seksaferze, dotyczącej wysoko postawionych działaczy Samoobrony- Andrzeja Leppera oraz Stanisława Łyżwińskiego, kończy definitywnie przygodę byłego wicepremiera z polityką. Andrzej Lepper i jego partia zasłynęli z wielu niestandardowych akcji politycznych. Wśród nich wystarczy wymienić blokowanie mównicy poselskiej czy obrażanie czołowych polityków innych partii podczas posiedzeń Sejmu.

Wybory prezydenckie, które odbędą się jesienią tego roku w Polsce skupią na sobie całą uwagę opinii publicznej na nich opiera się gra możnych polskiego politycznego świata. Oficjalnie kampanii wyborczej nie rozpoczęto, a w sondażach prowadzi ten, który nie zdecydował się wystartować (Włodzimierz Cimoszewicz) co wymownie świadczy o politykach będących na co dzień bohaterami mediów. Już teraz widać , że kampania nie będzie przebiegała pod znakiem miłości i pokoju lecz będzie to walka na śmierć i życie. Kierunek taki wskazał prezes PiS Jarosław Kaczyński. Nie programy, hasła i frazesy odkurzone na potrzeby omamienia wyborców lecz brutalna i bezwzględna walka polityczna podporządkowana jednemu celowi. Zwycięstwu. Wiadomo że liczyć będą się tak naprawdę dwaj kandydaci i będą nimi  ci wystawieni przez dwie największe partie: rządzącą Platformę Obywatelską i opozycyjne Prawo i Sprawiedliwość.

W wyborczym roku czeka nas zapewne fala politycznych transferów. Kampania się jeszcze na dobre nie zaczęła, a już mnożą się spekulacje: kto z kim? Po ujawnieniu przez byłego wicepremiera w rządzie PiS Romana Giertycha informacji o rzekomym zbieraniu haków przez ekipę Jarosława Kaczyńskiego na polityków koalicji i opozycji pojawiły się pytania, czy były minister edukacji zasili szeregi PO?

W polskiej polityce są ludzie posiadający dużą dozę determinacji i ambicji, które nie pozwalają im odejść z polityki, mimo kolejnych porażek i przegranych wyborów. Parafrazując słowa jednego z przebojów nie wiedzą kiedy ze sceny zejść niepokonanym . Jednym z takich polityków jest Janusz Korwin- Mikke. Były lider Unii Polityki Realnej -  partii, która nie odgrywa praktycznie żadnej roli na scenie politycznej, po burzliwym odejściu, założył własną partię: Wolność i Praworządność. Jednak i ta wydaje się być kolejnym projektem byłego posła, który zakończy się fiaskiem.

Przy okazji wyborów samorządowych, parlamentarnych czy nadchodzących prezydenckich, polska scena polityczna jest niezwykle ożywiona. Przepychanki między kandydatami są na porządku dziennym, nie brak słownych utarczek i często nie są to miłe słowa. Jedni zarzucają drugim brak kompetencji, kumoterstwo, partyjniactwo i nieudolność. Ta ostatnia jest wyciągana najczęściej przez opozycję krytykująca ekipę rządzącą lub nowych włodarzy, którzy otrzymali mandat społeczny do sprawowania funkcji. Minęły na szczęście czasy, gdy Wiejska gościła jurnych posłów wiodących huczne życie towarzyskie. Z pokoju jednego z takich wybrańców narodu kilkanaście lat temu wyskoczyła przez okno naga kobieta. Daleko nam jednak do ekscesów z krajów Dalekiego Wschodu, gdzie rękoczyny są na porządku dziennym

Po ostatnim kongresie Prawa i Sprawiedliwości obserwatorom krajowej sceny politycznej zapadły w pamięć nie tylko wywody prezesa partii Jarosława Kaczyńskiego o tym kto to nie bywa na egipskich plażach, ale też zaloty jednego z młodych wilków Pis u Adama Hoffmana względem Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Hoffman stwierdził, że widzi możliwość współpracy swojego ugrupowania z lewicą; tłumaczył, iż obecny Sojusz nie ma twarzy Leszka Millera czy Wojciecha Jaruzelskiego. Czyżby poseł zapomniał o niedawnym powrocie na łono SLD byłego premiera? Miller prawdopodobnie znajdzie miejsce na wyborczych listach Sojuszu w przyszłorocznych wyborach parlamentarnych. Z kolei emisja w TVP głośnego filmu o gen. Jaruzelskim doprowadziła do zgrzytów w medialnej koalicji PiS u z lewicą.

Jesteśmy świadkami początku kampanii prezydenckiej już od dłuższego czasu, zaś obecnie dochodzi do tego rozpoczynająca się kampania wewnątrz Platformy Obywatelskiej, która wskazać ma kandydata na prezydenta. W głównym starciu biorą udział, z jednej strony stosunkowo radykalny w swoich poglądach i opiniach minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski, z drugiej natomiast, bardziej koncyliacyjny i skłonny do kompromisu marszałek Sejmu Bronisław Komorowski.